Tajemnica Serca Jezusowego (Joseph Tissot)

Zniechęcenie z powodu powtarzających się grzechów jest pierwszą przegraną bitwą w walce o naszą poprawę. Jeśli zrozumiemy, że nasze grzechy i słabości nie tylko nie oddalają nas od Boga, lecz mogą nas do Niego przybliżyć, uczynimy wielki krok ku naszemu uświęceniu. (5-6)

Miłość własną można w sobie umartwić, ale nie umiera ona nigdy. (10)

Bądź zadowolona, jeśli od czasu do czasu odniesiesz jakieś zwycięstwo nad swoją główną wadą. Nasza niedoskonałość musi nam towarzyszyć aż do trumny. Nie możemy chodzić, nie dotykając ziemi… (12)

Codziennie powinniśmy rozpoczynać od nowa wędrówkę do doskonałości. (14)

Nigdy nie są ranni ci, którzy nie walczą. To nie ci, którzy popełniają najmniej grzechów są najbardziej święci, lecz ci, którzy są najbardziej odważni, wielkoduszni, kochający; ci, którzy zmagają się z sobą i nie obawiają się, że zrobią fałszywy krok lub upadną, nawet gdyby mieli się ubrudzić – byleby tylko iść naprzód. (15)

Gdy zdarza ci się grzeszyć, nie dziw się temu. Nic w tym dziwnego, że ułomność jest ułomna, słabość słaba, a nędza nędzna. Świadomość naszej słabości jest pierwszym stopniem pokory. (18)

Nic bardziej nie utrwala naszych wad niż niepokój i pośpiech w ich zwalczaniu. (21)

Idź zwykłą drogą, nie domagając się zbytnio spokoju ducha, a zyskasz więcej. (24)

Ilekroć poczujesz w sercu gorycz, przygarnij je łagodnie i delikatnie, nie okazując mu gwałtowności. Trzeba być cierpliwym wobec samego siebie, chwalić swoje serce, dodając mu otuchy. (26)

Żal za nasze winy powinien być spokojny, poważny i mocny. Wzywajmy miłosierdzia Boga i ufajmy, że przybędzie nam z pomocą, abyśmy na przyszłość byli mocniejsi. Powróćmy na drogę pokory. Odwagi! Miejmy się na baczności. Bóg nam dopomoże i da nam zwycięstwo. (32-33)

Nie wolno uspakajać i usypiać duszy, będącej w stanie grzechu. Jakże bowiem można spać, mając w swoim wnętrzu węża? (34)

Cokolwiek by się nie wydarzyło, nigdy się nie zniechęcaj – nigdy! Święte słowa! Iluż duszom należałoby je wciąż powtarzać! (37)

Nadzieja chroni nas przed burzami codziennego życia. Dusza, która tracąc siły, odłącza się od niej, natychmiast spada i ginie w otchłani grzechu. Wie o tym nasz zdradziecki przeciwnik. Gdy tylko spostrzeże nasze załamanie z powodu grzechu, atakuje nas, wsączając w nasze serca myśli pełne rozpaczy, cięższe niż ołów. (37-38)

Te rady są dziś (rok 1878) aktualne bardziej niż kiedykolwiek. Żyjemy w epoce zwątpień i ludzi wątpiących, a zło zniewala tyle szlachetnych charakterów i szczerych intencji. (40)

Nasze niedoskonałości nie powinny się nam podobać, ale również nie powinny nas dziwić. (43)

Trzeba mieć w sobie niezłomną odwagę, aby się sobą nie zniechęcić, gdyż stale będziemy mieć coś w sobie do zrobienia i do naprawienia. (44)

Samotność ma swoje zagrożenia, świat ma swoje niebezpieczeństwa. Wszak trzeba mieć odwagę, gdyż wszędzie niebo jest gotowe wspomagać tych, którzy pokładają ufność w Bogu i którzy z pokorą i cichością proszą o Jego ojcowską pomoc. (46)

Zmiłuj się nade mną, Panie, bom słaby (Ps 6, 3). Podnieśmy się w pokoju i uciszeniu, zawiążmy ponownie nić obojętności i kontynuujmy swe dzieło. Nie należy zrywać strun ani porzucać lutni, gdy okaże się, że jest rozstrojona. (47)

Lękaj się, ale miej nadzieję. Lękaj się, abyś nie uniosła się pychą i zarozumialstwem, ale miej nadzieję, abyś nie uległa rozpaczy i zwątpieniu. (54)

Bądź pokorna, gdyż jest to największa z cnót, ma to być jednak pokora wielkoduszna i cicha. Jesteśmy w tym szczęśliwym położeniu, że zawsze zwyciężymy, bylebyśmy tylko chcieli walczyć. (50)

W nawiasach numery stron z I części książki: J. Tissot, „Sztuka korzystania z własnych błędów według św. Franciszka Salezego”, tł. G. Kania, Warszawa 2005.